Differentiële privacy
Een wiskundige garantie dat de uitkomst van een analyse vrijwel hetzelfde blijft, of de gegevens van één persoon er nu in zitten of niet.
De definitie kwam in 2006 van Cynthia Dwork, Frank McSherry, Kobbi Nissim en Adam Smith, en won in 2017 de Gödelprijs. Ze was een antwoord op een terugkerende blamage: “geanonimiseerde” datasets bleken steeds weer te herleiden tot echte mensen, met de filmbeoordelingen van Netflix in 2008 als bekendste voorbeeld. In plaats van te beloven dat de data ontdaan is van identiteit, belooft men iets over het algoritme: aan antwoorden wordt afgestemde ruis toegevoegd, en de parameter ε begrenst hoeveel één enkel record de uitkomst kan verschuiven.
Elke query verbruikt een deel van een privacybudget, en als dat op is, stopt het vragen. Apple, Google en het Amerikaanse Census Bureau (2020) gebruiken het allemaal. Statistici klaagden over de ruis; de wiskunde bleef onbewogen.