Klasse-D-versterker
Een eindtrap waarvan de transistors altijd volledig aan of volledig uit staan, met de muziek gecodeerd in de tijdsduur, waardoor de versterker klein, koel en zuinig is.
Een klassieke klasse-AB-versterker laat zijn transistors in het lineaire middengebied werken en zet een flink deel van het vermogen om in warmte. Klasse D zet de audio om in pulsen, vaak pulsbreedtemodulatie op enkele honderden kHz, en slingert de transistors heen en weer tussen volledig geleidend en volledig uit. Geen van beide toestanden verspilt veel vermogen, dus het rendement ligt vaak boven de 90 procent. Een laagdoorlaatfilter aan de uitgang haalt de schakelfrequentie eruit, zodat alleen de muziek de luidspreker bereikt.
Het idee is oud, maar vroege pogingen in de jaren zestig kregen een slechte naam. Snelle MOSFET's en modules zoals de Deense ICEpower maakten de techniek pas echt geloofwaardig. Tegenwoordig zit klasse D in vrijwel alles met een ingebouwde versterker: telefoons, slimme speakers, actieve studiomonitors. En nee, de D staat niet voor digitaal. Het was gewoon de volgende letter.