CC0
Het instrument van Creative Commons om alle auteursrechten op een werk op te geven, met een terugvallicentie voor landen waar dat juridisch niet kan.
CC0 1.0 verscheen in 2009 en werkt in drie lagen. Eerst een afstand van alle rechten voor zover de wet dat toestaat. Mislukt die afstand, zoals in een groot deel van Europa, waar morele rechten niet overdraagbaar zijn, dan treedt een onvoorwaardelijke licentie in werking. En als ook dat niet lukt, belooft de maker geen aanspraken te doen gelden. Dichter bij het publieke domein kom je niet in een rechtsstelsel dat het eigenlijk niet toelaat.
De tekst verleent uitdrukkelijk geen octrooi- of merkrechten. Dat was voor Creative Commons reden om de aanvraag bij de OSI in 2012 in te trekken, en voor Fedora om in 2022 geen nieuwe code onder CC0 meer te accepteren. Voor data blijft het de standaardkeuze: Wikidata gebruikt CC0 juist zodat niemand over naamsvermelding hoeft na te denken bij een miljard beweringen.