Beat tracking
Een computer leren met zijn voet mee te tikken: het tempo van een opname schatten en elke tel op zijn plek zetten.
Het startpunt is een onset-sterktecurve. Door die te autocorreleren blijkt welke periodiciteit domineert, en daaruit volgt een tempo; daarna moeten de tellen nog geplaatst worden. In 2007 stelde Dan Ellis een nette oplossing met dynamisch programmeren voor, die afweegt tussen 'deze tel valt op een sterke onset' en 'de afstand tot de vorige tel past bij het tempo'. Latere systemen, zoals de recurrente netwerken van Sebastian Böck in de bibliotheek madmom, leren de hele keten uit data.
De klassieke valkuil is de octaaffout: het algoritme blijft hangen op het halve of dubbele tempo en heeft in zekere zin ook gelijk. Housemuziek met een strakke vierkwartsmaat is zo goed als opgelost; jazz met veel rubato en synchronen niet. De techniek zit achter de sync-knop in dj-software, automatische tempomappen in DAW's en elke ritmegame die vraagt om op tijd te drukken.