Baudotcode

Morse gebruikte codes van wisselende lengte, wat een mens aan de andere kant vereist. Émile Baudot, ingenieur bij de Franse telegrafie, gaf elk teken in plaats daarvan precies vijf bits: tweeëndertig combinaties, verdubbeld met twee shiftcodes voor letters en cijfers. Het toetsenbord had vijf toetsen die als akkoord werden aangeslagen, in de maat van een signaal, en door tijdmultiplexing konden meerdere telegrafisten één draad delen. Vaste lengte maakt van de ontvanger een machine.

Donald Murray schudde de codetoewijzing in 1901 door elkaar, zodat veelgebruikte letters de minste gaten nodig hadden en de pons minder slijtte. Het resultaat werd in 1930 gestandaardiseerd als ITA2, de taal van telexen en telexnetwerken gedurende een halve eeuw, en wat de Lorenz-codering versleutelde en Colossus brak. ASCII nam het vanaf 1963 over. De baud, symbolen per seconde, draagt nog altijd zijn naam.