3-D Secure
Het protocol waarmee de kaartuitgever controleert wie er daadwerkelijk achter het toetsenbord zit als online met een kaart wordt betaald.
Visa introduceerde het rond 2001 als "Verified by Visa", waarna Mastercard volgde met SecureCode. De drie "domeinen" zijn dat van de uitgever, dat van de acquirer en de gedeelde infrastructuur ertussen. Versie 1 stuurde de klant naar een pop-up en vroeg om een statisch wachtwoord dat jaren eerder was bedacht en allang vergeten. Het resultaat: verlaten winkelmandjes en een cadeau voor phishers, want niemand kon een echte pop-up van een nagemaakte onderscheiden.
3DS2, in 2016 gepubliceerd door EMVCo, draaide het idee om. De webwinkel stuurt zo'n honderd gegevens over apparaat en aankoop mee, de uitgever schat het risico in en de meeste transacties gaan zonder wrijving door. Alleen verdachte betalingen krijgen een challenge, meestal in de bankapp. Wie via 3DS authenticeert, verschuift de aansprakelijkheid voor fraude van de webwinkel naar de uitgever; daarom accepteren winkeliers het überhaupt. Versie 1 is in oktober 2022 uitgeschakeld.