VNC

Cambridge’deki Olivetti Araştırma Laboratuvarı, bir sunucudaki çerçeve tamponunu gösteren ince bir ATM ekranı olan Videotile’ı yapmıştı; Tristan Richardson, Quentin Stafford-Fraser, Ken Wood ve Andy Hopper bu fikri yazılıma genelledi. Remote Framebuffer protokolü iki yönlüdür: sunucu güncellenen piksel dikdörtgenlerini ham ya da Hextile gibi basit kodlamalarla yollar, istemci tuş vuruşlarını ve fare hareketlerini. İstemcinin durumu olmadığından oturum herhangi bir makineden devralınabilir. Yazılım 1998’de GPL ile yayımlandı; sanal çerçeve tamponlu X sunucusu Xvnc ve Windows ekranını yansıtan WinVNC ile birlikte.

X11 forwarding’in aksine uygulamalardan hiçbir şey istemez, bu yüzden her şeyle çalışır; bedeli bant genişliğidir. Xpra ve NX ikisini birden sağlama girişimleridir. Sekiz karakterlik DES sorgulamalı parola koruması o zaman bile zayıftı; sağduyulu yol SSH üzerinden tünelleme oldu. Laboratuvarı satın alan AT&T 2002’de kapatınca yazarlar RealVNC’yi kurdu; özgür dünyada TightVNC, UltraVNC ve TigerVNC çatalları devraldı, noVNC istemciyi tarayıcıya taşıdı, Apple’ın Ekran Paylaşımı hâlâ RFB konuşur. Protokol RFC numarasını ancak 2011’de aldı.