Short Code

John Mauchly 1949’da, matematiksel ifadelerin kabaca ders kitabındaki gibi yazıldığı ve ardından makinenin çalışma zamanında yorumladığı karakter çiftleri olarak temsil edildiği bir gösterim önerdi. William Schmitt onu aynı yıl BINAC’ta gerçekleştirdi ve 1950’de UNIVAC I için yeniden yazdı. Bir sözcük, her biri iki karakterlik altı işlem tutuyordu: artı için 07, eşittir işareti için 03 ve yaygın fonksiyonları kapsayan bir tablo boyunca devam eden kodlar. Karekök ve mutlak değer, kendinizin yazdığı altprogramlar yerine kodlara dönüştü.

Derleyici değildi ve bu ayrım önemlidir. Programcı formülü yine elle, yanında tabloyla sayı çiftlerine çeviriyordu; makine ise çiftleri yürütme sırasında teker teker çözen bir yorumlayıcı çalıştırıyordu. Maliyeti elle yazılmış makine kodundan kabaca elli kat yavaş olmaktı; UNIVAC için bir milyon dolar ödemiş bir kurumdan istenecek şey değildi.

Yine de Short Code, bir bilgisayarda gerçekten çalışan, makine kodunun üstündeki ilk gösterimdir. Plankalkül hem daha eskiydi hem de çok daha gelişmişti, ama 1972’ye kadar yayımlanmadan bir çekmecede durdu. Sonraki adım, çevirinin kendisini otomatikleştiren ve bu yüzden genellikle ilk derleyici sayılan Grace Hopper’ın 1952 tarihli A-0’ıydı.