McCulloch–Pitts nöronu
1943’ün matematiksel sinir hücresi: ikili girdiler, bir eşik ve bunlardan oluşan bir ağın her mantıksal önermeyi hesaplayabildiğinin kanıtı.
Warren McCulloch bir nörofizyologdu; Walter Pitts ise McCulloch’un evine aldığı, yirmili yaşlarının başında kendi kendini yetiştirmiş bir mantıkçı. 1943 tarihli A Logical Calculus of the Ideas Immanent in Nervous Activity makaleleri sinir hücresini köklü biçimde basitleştirdi: ya ateşler ya ateşlemez, yani bir Boole değişkenidir. Girdileri topla, bir eşikle karşılaştır, eşiğe ulaşılırsa ateşle. Engelleyici girdilerin mutlak veto hakkı vardır. Ağırlık yok, öğrenme yok, ayrık adımlardan başka zaman yok.
Mesele ispattı. Bu elemanlardan ve, veya ve değil yapılabilir; dolayısıyla önerme mantığındaki her önerme. Ağı harici bir şeride bağlarsanız bir Turing makinesine denk olur. Beyin böylece mantıksal bir makine olarak betimlendi; 1943’te cesur bir iddiaydı ve hâlâ öyle.
Von Neumann makaleyi okudu ve atıf yaptı; First Draft of a Report on the EDVAC’taki tek kaynak odur ve o makine tanımındaki “organlar” aslında McCulloch ve Pitts’in elemanlarının kılık değiştirmiş hâlidir. Ağırlıklar ve öğrenme daha sonra, 1949’da Hebb ve 1958’de Rosenblatt’ın perceptron’uyla geldi. Pitts, Norbert Wiener’la yaşadığı kopuştan sonra yayımlanmamış çalışmalarını yaktı ve 1969’da kırk altı yaşında içkiden öldü.