Uygulama içi programlama (IAP)
Belleniminin, çalışırken kendi flash belleğini yeniden yazması; programlayıcı ya da hata ayıklama probe'u gerekmez.
ISP, harici bir programlayıcının çip kart üzerindeyken onu yazmasına izin verir; IAP bunu bile ortadan kaldırır. Çalışan program UART, USB ya da radyo üzerinden yeni bir imaj alır, sektörleri siler ve kendisi yazar. Her bootloader ve her OTA güncellemesi gerçekte böyle çalışır. NXP'nin LPC ailesi işi, önyükleme ROM'unda hazır IAP rutinleri sunacak kadar ileri götürdü; uygulamanın yalnızca bir fonksiyon göstergesini çağırması yeterliydi.
Tuzak şu: flash genellikle silinirken okunamaz. Kod aynı bankadan çalışıyorsa CPU, kesmeler dahil, milisaniyelerce durur; bu yüzden kritik rutinler önce RAM'e kopyalanır. Çift bankalı flash bir bankadan okurken ötekine yazarak sorunu aşar. Silme ortasında enerjinin kesilmesi ise bir ürünü tuğlaya çevirmenin köklü yolu olmayı sürdürür.