GConf
GNOME 2'nin ayar veritabanı: bir artalan süreci arkasında tiplenmiş anahtarlar hiyerarşisi; programların değişikliklere anında tepki vermesini sağladı, eleştirmenlere de "Linux'un kayıt defteri" dedirtti.
Havoc Pennington, her programın kendi yapılandırma dosyasını kendi biçiminde tutmasına bir yanıt olarak GNOME 2 (2002) öncesinde yazdı. Anahtarlar yol gibi adlandırılıyordu (/apps/metacity/general/focus_mode), bir tipi ve varsayılan değer ile açıklama içeren bir şeması vardı, ~/.gconf altında XML olarak saklanıyorlardı. Arada gconfd-2 artalan süreci durur: bir program değer yazdığında o anahtarı dinleyen herkes hemen haberdar olur; yeni bir tema yeniden başlatma olmadan geçerli olurdu, X programları için XSETTINGS'in yaptığı gibi. Yöneticiler, kullanıcının geçersiz kılamayacağı zorunlu değerleri bir sistem dizinine koyabiliyordu.
Windows kayıt defteriyle karşılaştırma hemen geldi; Pennington bunu önceden engellemeye çalıştı ve başaramadı. Bonobo yığını üzerinden CORBA konuşan artalan süreci de yardımcı olmadı. GNOME 3, 2011'de bunu GLib'deki bir API olan GSettings ile değiştirdi; arka uç, Ryan Lortie'nin dconf'u: mmap ile okunan tek bir ikili veritabanı ve D-Bus üzerinden küçük bir servisle yazma. Anahtarlar neredeyse aynı görünüyor; insanların itiraz ettiği şey aracıydı.