FDN (geri beslemeli gecikme ağı)
Çıkışları bir matris üzerinden karıştırılıp girişlerine geri beslenen gecikme hatları kümesi; modern algoritmik yankıların çoğunun iskeleti.
Schroeder'in 1962'deki tarak filtreleri metalik bir kuyruk üretiyordu, çünkü her filtre kendi frekans kümesinde çınlıyordu. Hatları birbirine bağlayıp her yankıyı diğerlerine yaymak fikri 1970'lerde Michael Gerzon'la, 1982'de de Stautner ve Puckette'le ortaya çıktı; ama bunu 1991'de sistematik bir tasarım yöntemine dönüştüren IRCAM'dan Jean-Marc Jot ve Antoine Chaigne oldu.
Matris kayıpsız olmalıdır (tipik olarak Hadamard ya da Householder matrisi); böylece enerji yalnızca istenen yerde, her hattın ardındaki küçük alçak geçiren filtrelerde tükenir ve tizler basslardan daha çabuk söner. Uzunlukları birbirine asal sekiz ya da on altı hat, yoğun ve dikkat çekmeyen bir kuyruk için yeterlidir; zaten amaç da budur.