Davul belleği
Her iz için bir okuma kafası olan dönen bir metal silindir: 1950’lerin ana belleği; bir sayıyı getirmek davulun keyfi ne kadar sürerse o kadar sürerdi.
Gustav Tauschek ilkeyi 1932’de patentledi: bir sıra sabit kafanın altında dönen, yüzeyi mıknatıslanabilir bir silindir. Kafalar hiç hareket etmediğinden arama süresi yoktur, yalnızca doğru yüzey parçasının dönüp gelmesini beklemek vardır. Dakikada on iki bin devirde ortalama birkaç milisaniyeydi: yavaş, ama çekirdek bellekten önceki alternatiflerden hızlı ve ucuz.
Kaybolmuş bir programcılık zanaatını doğurdu. IBM 650 gibi makinelerde komutları davulun çevresine, bir sonraki komut tam gerektiği anda kafanın altından geçecek aralıklarla yerleştirirdiniz; SOAP assembler bunu otomatik yapardı. Kötü yerleşim aynı programı on kat yavaşlatabilirdi.