Davul makinesi
Programlanmış davul kalıplarını çalan elektronik enstrüman; önce davulcuların yerini almak için tasarlandı, sonra başlı başına bir tür oldu.
İlk ritim kutuları, örneğin Wurlitzer'in 1959 tarihli Sideman'i, ev orgcuları için bossa nova ve vals gibi hazır kalıplar çalıyordu. Programlanabilirlik 1970'lerde geldi, 1980 ise iki şey getirdi: Roger Linn'in LM-1'i gerçek davulların dijital örneklerini çalıyordu, Roland'ın TR-808'i ise hiç davula benzemeyen analog sesler sentezliyordu. Birincisi profesyonel üründü. İkincisi tutmadı, ikinci elde ucuza gitti ve hip-hop, electro ve tekno'nun temeli oldu.
Kalıplar genellikle ölçü başına 16 adımlı bir step sequencer'da yazılır; her onaltılık nota için bir düğme. Diğer cihazlarla eşzamanlama önce darbe sinyalleriyle, sonra MIDI clock ile yapıldı. Bugün davul makinelerinin çoğu yazılım, ama düğme sırası hayatta kaldı.