DCOP
KDE 2 ve 3’ün kendi ileti yolu, Desktop COmmunication Protocol; her KDE programının komut satırından yönetilmesini sağladı ve D-Bus’un kopya çektiği şey oldu.
KDE ikinci sürümünü, 90’ların sonunda herkesin yapılması gerektiğini varsaydığı gibi CORBA üzerine kurmayı planlamıştı; her bileşenin IDL dosyaları, bir ORB ve sabır gerektirdiği anlaşılınca vazgeçti. Matthias Ettrich ve Preston Brown bunun yerine, X11R6’nın oturum yönetimi için zaten kullandığı ICE kütüphanesinin üzerine küçük bir şey yazdı. Oturum başına tek bir sunucu, dcopserver, hangi programların bağlı olduğunu izlerdi; her program işlevleri olan nesneler yayımlar, çağrılar uygulama adı, nesne ve imzayla adreslenirdi. Argümanlar Qt’nin kendi veri türleriyle serileştirilirdi; iki uç da KDE programı olduğu sürece kolaydı, ki amaç da buydu.
DCOP’u sevdiren şey dcop komutuydu: duvar kâğıdını değiştirebilir, müzik çaları yönetebilir ya da Konqueror’da bir sekme açabilirdiniz, hepsini bir kabuk betiğinden; kdcop ise çağrılabilen her şeye göz atmayı sağlıyordu. Model, Havoc Pennington’ın onu 2008’de KDE 4’ün geçtiği D-Bus için şablon almasına yetecek kadar iyiydi. GNOME tarafının KDE’den kopya çektiği ve KDE’nin sonucu geri aldığı ender durumlardan biriydi.