Dönüştürücü kod (ENIAC)
Programı kablolardan çıkarıp bir anahtar duvarına taşıyarak ENIAC'ı altı kat yavaşlatan ama çok daha kullanışlı kılan 1948 dönüşümü.
Moore School derslerinden sonra herkes saklı program istiyordu, ama ENIAC Aberdeen'de kurulmuştu bile ve hurdaya çıkarılacak değildi. Ordunun balistik laboratuvarından Richard Clippinger bir kestirme önerdi: makinenin üç fonksiyon tablosu, aslında arama değerleri için tasarlanmış, birkaç bin basamaklık bir salt okunur bellekti. Komutları oraya koyun, bunları bir kez ve herkes için yorumlayan sabit bir komut kümesi bağlayın; fonksiyon tabloları program deposuna dönüşür. Tasarımı John von Neumann ile Adele Goldstine çıkardı ve makine Eylül 1948'den itibaren yeni kipte çalıştı.
Bedel ağırdı. Her komutun artık yama kablolarında hazır beklemek yerine makinenin kendisi tarafından çözülmesi gerekiyordu ve ENIAC hızının kabaca altıda beşini kaybetti. Kazanç daha büyüktü: yeni bir problem, günler süren yeniden kablolamadan saatler süren anahtar ayarına indi, üstelik yazıya dökülüp saklanabildi. Yararlı çıktı o kadar keskin arttı ki makine 1955'e dek hayatta kaldı — mimarinin saat hızını yendiğinin alışılmadık derecede temiz bir kanıtı.