CC0
Creative Commons’ın bir eserdeki tüm telif haklarından vazgeçmek için sunduğu araç; bunun hukuken mümkün olmadığı ülkeler için yedek bir lisansla birlikte gelir.
CC0 1.0, 2009’da yayımlandı ve üç katmanlı çalışır. Önce, yasanın izin verdiği ölçüde her haktan feragat edilir. Feragat geçersiz sayılırsa — manevi hakların devredilemediği Avrupa’nın büyük bölümünde olduğu gibi — koşulsuz bir lisans devreye girir. O da işe yaramazsa yazar hiçbir hak iddiasında bulunmayacağına söz verir. Sonuç, kamu malı kavramına pek yer tanımayan bir hukuk sisteminde ona ulaşılabilecek en yakın noktadır.
Metin patent ve marka haklarını açıkça vermez. Creative Commons’ın 2012’de OSI başvurusunu geri çekmesi ve Fedora’nın 2022’de CC0 altındaki yeni kodu kabul etmeyi bırakması bu yüzdendir. Yine de veri için varsayılan tercihtir: Wikidata, milyarlarca ifadede kimsenin atıf düşünmek zorunda kalmaması için CC0 kullanır.