Płachty Zygalskiego
Około stu pięćdziesięciu perforowanych arkuszy papieru układanych na stole świetlnym, aż światło przejdzie w dokładnie jednym miejscu — a to było ustawienie wirników Enigmy.
Henryk Zygalski opracował tę metodę w 1938 roku w Biurze Szyfrów, po tym jak Niemcy przestali używać stałego ustawienia podstawowego, na którym opierała się bomba. Pozostała słabość to samiczki: ponieważ klucz wiadomości wciąż nadawano dwukrotnie, ta sama litera czasem pojawiała się na pozycjach 1 i 4, 2 i 5 albo 3 i 6, a to możliwe tylko przy pewnych ustawieniach wirników.
Dla każdej kolejności wirników sporządzano 26 arkuszy, po jednym na położenie lewego wirnika, rozlinowanych w siatkę 51×51 obejmującą ustawienia pozostałych dwóch. Wszędzie tam, gdzie samiczka była możliwa, wycinano otwór — około tysiąca otworów na arkusz, wycinanych ręcznie żyletkami. Arkusze dla zaobserwowanych samiczek kładziono jeden na drugim na podświetlanej szklanej płycie, przesuwając je zgodnie ze wskaźnikami. Jeśli został pojedynczy prześwit, ustawienie wirników było znalezione.
W grudniu 1938 roku wprowadzono wirniki IV i V. Sześćdziesiąt kolejności wirników wymagało 1560 arkuszy, a Polska nie była w stanie ich ani wyciąć, ani sfinansować. Bletchley Park wykonał kompletny zestaw pod kierunkiem Johna Jeffreysa, zawiózł go Polakom do Francji i 17 stycznia 1940 roku Enigma znów była czytana — brytyjskim papierem i polską metodą.