Atak jo-jo
Technika kryptoanalityczna, która na przemian szyfruje i odszyfrowuje parę wiadomości tak, by zależność między nimi przetrwała przejście przez szyfr.
Opisali ją w 1998 roku Eli Biham, Alex Biryukov, Orr Dunkelman, Eran Richardson i Adi Shamir, w wstępnych obserwacjach dotyczących Skipjacka, szyfru NSA stojącego za układem Clipper. Zaczyna się od dwóch tekstów jawnych, których wartości pośrednie spełniają pewną zależność. Szyfrujemy je, modyfikujemy szyfrogramy tak, by zależność została zachowana, odszyfrowujemy, znów modyfikujemy i znów szyfrujemy. Para odbija się w górę i w dół przez szyfr jak jo-jo, wypluwając kolejne pary o tej samej własności.
Każda nowa para pojawia się za darmo, bez zgadywania. Haczyk w tym, że atakujący musi móc zarówno szyfrować, jak i odszyfrowywać, więc jest to adaptacyjny atak z wybranym tekstem jawnym i szyfrogramem. Håvard Rønjom, Navid Ghaedi Bardeh i Tor Helleseth wskrzesili pomysł w 2017 roku pracą „Yoyo Tricks with AES”, uzyskując rozróżniacze dla AES o zredukowanej liczbie rund.