Kryptografia white-box
Kryptografia, która ma wytrzymać nawet wtedy, gdy atakujący może czytać pamięć programu i kontrolować jego wykonanie.
Kryptografia white-box odpowiada na pytanie, którego klasyczny model nie stawia: co, jeśli sam kod jest widoczny? W 2002 roku Chow, Eisen, Johnson i van Oorschot pokazali, jak osadzić klucz AES w tablicach przeszukiwań, tak by nigdy nie leżał w pamięci jawnie. Technikę stosowano w DRM i w mobilnych systemach płatności.
W praktyce projekty łamano już wielokrotnie, bo tablice da się analizować i odzyskać z nich klucz. Uczciwie mówiąc, implementacje white-box kupują czas, a nie zapewniają zamek.