Walter Tuchman

W latach 70. Tuchman kierował zespołem IBM, który przerobił Lucifera Horsta Feistela na to, co w 1977 roku stało się DES, przy udziale m.in. Dona Coppersmitha. Gdy krytycy, jak Diffie i Hellman, podejrzewali, że NSA skróciła klucz do 56 bitów, by móc czytać ruch, to właśnie Tuchman często publicznie bronił szyfru. Jego stanowisko: żadnego tylnego wejścia, a S-boksy są mocniejsze, niż się wydaje.

Miał rację co do S-boksów, ale klucz i tak był za krótki. Jego remedium polegało na trzykrotnym uruchomieniu DES jako szyfrowanie–deszyfrowanie–szyfrowanie. Środkowy krok deszyfrowania pozwalał temu samemu sprzętowi wrócić do zwykłego DES przez powtórzenie klucza. Konstrukcję ustandaryzowano jako potrójny DES i utrzymywała ona sektor bankowy przy życiu przez kolejne trzy dekady.