Polowanie na zagrożenia (threat hunting)
Proaktywna praktyka bezpieczeństwa polegająca na szukaniu napastników, którzy są już w środku, ale prześliznęli się obok automatycznych alertów — hipoteza po hipotezie, ręcznie, przez telemetrię.
Zwykła obrona jest reaktywna: narzędzie zgłasza alert, ktoś go bada. Threat hunting odwraca ten porządek i zakłada, że atakujący już jest w sieci, tylko jeszcze go nie widać. Łowca stawia hipotezę — „gdyby konto zostało przejęte, spodziewalibyśmy się logowań o dziwnych porach” — i przekopuje logi oraz dane EDR, żeby ją potwierdzić lub odrzucić.
Praca opiera się na bogatej telemetrii z EDR, XDR i SIEM oraz na świeżym threat intelligence o metodach atakujących. CrowdStrike i inni sprzedają to jako usługę z własnymi ludźmi, bo dobrych łowców brakuje — a większość znalezisk to raczej błędy ludzkie niż niepodważalny dowód włamania.