Swift gpi
Zasady Swift dla płatności zagranicznych, które da się śledzić: każda płatność ma unikalny identyfikator, a każdy bank po drodze musi się z niego rozliczać.
Płatność zagraniczna często przeskakuje przez kilka banków korespondentów i przez dekady znikała z radarów w trakcie podróży. Nadawca wiedział, że pieniądze wyszły. Odbiorca wiedział, że nie dotarły. Żaden nie wiedział, gdzie są ani ile po drodze pochłonęły opłaty. Swift uruchomił gpi (global payments innovation) w 2017 roku, nie bez powodu: firmy fintechowe zaczęły zjadać rynek właśnie na tym problemie.
Sednem jest UETR, czyli UUID, który towarzyszy płatności od początku do końca i jest obowiązkowy w każdym komunikacie płatniczym w sieci od listopada 2018 roku. Każdy bank raportuje swój odcinek do centralnego trackera: kiedy środki dotarły, kiedy poszły dalej i co potrącono. Swift twierdzi, że mniej więcej połowa płatności gpi trafia do beneficjenta w 30 minut. Reszta zwykle czeka, aż jakiś bank rano otworzy drzwi.