Kod powierzchniowy
Wiodący kod korekcji błędów kwantowych — kubity w siatce, w której rozmawiać muszą tylko sąsiedzi.
Kod powierzchniowy układa fizyczne kubity w dwuwymiarową siatkę. Połowa przechowuje informację, połowa mierzy syndromy na swoich najbliższych sąsiadach. Decydujące jest to, że cała interakcja jest lokalna: dokładnie to potrafią układy nadprzewodzące, w których kubity łączą się tylko z sąsiadami na powierzchni.
Jego wielką zaletą jest wyjątkowo łaskawy próg — około jednego procenta błędu na operację, wobec znacznie surowszych wymagań wcześniejszych kodów. Dlatego mimo dużego narzutu stał się głównym nurtem. Google wykazało w 2023 i 2024 roku, że wskaźnik błędów faktycznie maleje wraz ze wzrostem siatki — to był rozstrzygający dowód eksperymentalny, że podejście się skaluje.