Subtweet
Wpis, który wyraźnie dotyczy konkretnej osoby, ale nie wymienia jej ani nie oznacza — pośredni przytyk. „Sub” jak „subliminalny”: wtajemniczeni wiedzą, o kogo chodzi, lecz adresat nigdy nie zostaje wywołany wprost.
Mechanika: zamiast odpowiedzieć komuś lub go oznaczyć, wrzuca się krytykę „w powietrze” („niektórzy powinni się nauczyć…”). Unika to bezpośredniej konfrontacji i powiadomienia od oznaczenia, a mimo to nadaje sygnał — często wtajemniczonej publiczności, która łapie aluzję. Społecznie obciążone: bywa tchórzliwe (uderzyć bez przyznania się), pasywno-agresywne albo jest strategią samoobrony (uniknięcie dramy i cytującego wpisu-pastwienia się). Odpowiedniki są wszędzie: „vaguebooking” na Facebooku, enigmatyczne relacje na Instagramie. Klasyczny element języka pośredniego konfliktu w mediach społecznościowych. Od cytującego wpisu (jawnego, z oznaczeniem) różni się anonimowością. Powiązane z ratio i kulturą zrzutów ekranu.