Dyrektywa o programach komputerowych (Software Directive)
Unijna dyrektywa chroniąca programy komputerowe jak utwory literackie — i wymieniająca prawa, które użytkownicy zachowują niezależnie od licencji.
Przyjęta w 1991 roku i skodyfikowana w 2009 jako dyrektywa 2009/24/WE, ustanowiła, że kod źródłowy i wynikowy podlegają ochronie prawa autorskiego, ale ukryte pod nimi idee i zasady już nie. Ta granica okazała się kluczowa w 2012 roku, gdy Trybunał Sprawiedliwości w sprawie SAS Institute przeciwko World Programming orzekł, że funkcjonalności i języków programowania nie da się zmonopolizować.
Najbardziej spornym fragmentem był art. 6, dopuszczający dekompilację, gdy jest konieczna do osiągnięcia interoperacyjności, a informacji nie można uzyskać inaczej. Branża oprogramowania mocno lobbowała przeciw niemu, czego efektem jest wąskie, lecz realne prawo do inżynierii wstecznej. Użytkownik może też wykonać kopię zapasową i badać działanie programu, a postanowienia umowne odbierające te prawa są nieważne. Każda EULA zakazująca wszelkiej dekompilacji jest w UE częściowo czczą gadaniną.