shar
Archiwum plików przebrane za skrypt powłoki: uruchom je przez sh, a rozpakuje się samo.
Usenet przenosił wyłącznie czysty tekst, więc kod źródłowy programów uniksowych podróżował jako archiwa powłoki. Każdy plik był osadzony w here-document, a skrypt zapisywał je po kolei przez cat lub sed. Odbiorca nie potrzebował żadnego specjalnego narzędzia, tylko powłoki. Grupy takie jak comp.sources.unix rozprowadzały w ten sposób całe programy, często podzielone na numerowane części.
Wygoda była zarazem problemem. Rozpakowanie sharu oznaczało uruchomienie dowolnego kodu od nieznajomego, a skrypt mógł równie łatwo coś skasować, jak wypakować. Ostrożni użytkownicy czytali plik wcześniej albo używali unshar, który parsował format bez wykonywania. Pliki binarne wymagały uuencode, a w końcu przejął je tar.