Rubber vector
Obracający się obiekt 3D, w którym każda linia nieco opóźnia się względem tej nad nią, przez co bryła faluje jak galareta.
Sztuczka polega na tym, by nie rysować całego obiektu z tym samym kątem obrotu. Program przechowuje historię kątów z ostatnich klatek, a każda linia ekranu (albo każdy plasterek obiektu) jest rysowana kątem tym starszym, im niżej leży. Góra obraca się pierwsza, dół dogania ją chwilę później, a oko odczytuje to jako miękki materiał, który ustępuje.
Rubber vectory pojawiły się w demach na Amigę i Atari ST na początku lat 90., zwykle jako wypełnione wektory. Efekt to dobry przykład ekonomii sceny: kosztuje prawie tyle co zwykły obracający się obiekt, a wygląda, jakby ktoś zasymulował fizykę. Jego krewniak wobbler robi to samo z płaskim obrazem i tablicą sinusów.