Odwrotna notacja polska (RPN)
Sposób zapisu wyrażeń, w którym operator stoi po argumentach — 3 4 + zamiast 3 + 4 — przez co nawiasy stają się zbędne, a do obliczeń wystarcza jeden stos.
Zapis jest odbiciem notacji polskiej, którą w latach 20. XX wieku wprowadził logik Jan Łukasiewicz i w której operator stoi na początku. Przesuń go na koniec, a wyrażenie staje się „postfiksowe”, i maszyna może je przetworzyć jednym stosem: wkłada liczby, a gdy trafi na operator, zdejmuje ostatnie argumenty, liczy i odkłada wynik. Bez priorytetów działań i bez nawiasów.
Hewlett-Packard nadało temu stylowi kultowy status swoimi kalkulatorami — HP-35 z 1972 roku i długowiecznym HP-12C — w których RPN oszczędzał klawisze i pamięć. Ten sam pomysł napędza języki takie jak Forth i PostScript. Zwolennicy przysięgają na jego wydajność; reszta pyta, gdzie podział się klawisz „równa się”.