Bufor stosu powrotów (RSB)
Mały sprzętowy stos w procesorze, który przewiduje adres powrotu z wywołań funkcji. Gdy funkcja jest wywoływana, adres powrotu trafia także tutaj; przy powrocie RSB zgaduje, dokąd kod ma wrócić — szybciej i trafniej niż ogólny predyktor skoków.
Dlaczego osobno: powrót z funkcji to szczególny rodzaj skoku pośredniego, w którym cel (adres powrotu) podlega ścisłemu wzorcowi — ostatni na wejściu, pierwszy na wyjściu, dokładnie jak stos. RSB odzwierciedla pary call/ret: każde call odkłada oczekiwany adres powrotu, a każde ret go zdejmuje i pozwala procesorowi spekulatywnie pobierać instrukcje od razu stamtąd. Dla powrotów jest to znacznie trafniejsze niż zgadywanie przez ogólny BTB. Ograniczenie: RSB jest mały (zwykle 16–32 wpisów), więc bardzo głęboka rekurencja lub niesparowane call/ret mogą go „przepełnić” i skończyć się błędną predykcją. Podobnie jak BTB, zachowanie RSB wykorzystywano w atakach side-channel (Spectre-RSB, Retbleed). Wyspecjalizowany, ale ważny mechanizm predykcji.