Push provisioning
Sytuacja, w której aplikacja banku sama wrzuca kartę do portfela w telefonie, zamiast kazać klientowi wpisywać numer karty.
Klasyczny sposób dodania karty do Apple Pay lub Google Pay to sfotografowanie jej albo wpisanie cyfr. Wydawca musi wtedy potwierdzić, że to naprawdę posiadacz karty, zwykle jednorazowym kodem SMS, bo inaczej skradziony numer karty zamienia się w skradziony portfel w telefonie. Branża nazywa to żółtą ścieżką. Zielona oznacza zatwierdzenie na miejscu, czerwona odmowę.
W push provisioningu proces zaczyna się w aplikacji bankowej, w której klient jest już zalogowany. Aplikacja przekazuje zaszyfrowane dane karty portfelowi, a ten żąda tokenu sieciowego od usługodawcy tokenów. Logowanie pełni rolę weryfikacji tożsamości, więc kod nie jest potrzebny. Apple nazywa to In-App Provisioning i przyznaje wyłącznie wydawcom, których wyraźnie zatwierdziło. Świeżo wydana karta może już być w telefonie, zanim plastik zostanie wysłany pocztą.