PRML
Kanał odczytu, który zamiast szukać szczytów oblicza najbardziej prawdopodobny ciąg bitów — dzięki czemu dysk twardy mógł upakować dane znacznie gęściej.
PRML (partial-response maximum-likelihood) łączy sygnalizację z odpowiedzią częściową (PR4, EPR4) z detekcją Viterbiego: zamiast gonić za szczytami napięcia, kanał próbkuje przebieg i wylicza najbardziej prawdopodobny ciąg bitów, nawet gdy sąsiednie bity się zlewają. IBM zastosował go w dyskach w 1990 roku, zastępując detekcję szczytów, co mocno podniosło gęstość zapisu. PRML działa w parze z kodami RLL, a później ewoluował w EPRML i NPML.
Każdy, kto kiedyś zauważył „PRML” na naklejce dysku, trzymał w ręku kawałek teorii przetwarzania sygnałów przebranej za żargon od pamięci masowych.