Routing oparty na politykach (PBR)
Kierowanie ruchu według kryteriów innych niż sam adres docelowy — np. adresu źródłowego, aplikacji czy rozmiaru pakietu. Nadpisuje zwykłą tablicę routingu za pomocą reguł (route-map) i pozwala różnemu ruchowi iść różnymi drogami.
Zwykły routing patrzy tylko na cel. PBR pozwala powiedzieć: „ruch Z działu finansów idzie drogim, bezpiecznym łączem, reszta tanim” albo „VoIP wychodzi światłowodem, duże transfery przez łącze szerokopasmowe”. Realizuje się to route-mapą dopasowującą ruch (źródło, cel, porty, oznaczenie) i ustawiającą next hop lub interfejs wyjściowy, który nadpisuje tablicę routingu. Zastosowania: sterowanie ruchem między kilkoma ISP, rozdzielanie klas ruchu, wymuszanie przejścia przez zaporę lub proxy, optymalizacja kosztów. Wada: potężny, lecz diagnostyka bywa myląca (pakiety nie idą tam, gdzie wskazuje tablica), a intensywny PBR obciąża router. Wyspecjalizowany, ale skuteczny mechanizm sterowania ruchem. Pokrewne: route-map i prefix-list.