Phreaking
Badanie i oszukiwanie sieci telefonicznej za pomocą tonów zamiast przewodów — prekursor kultury hakerskiej, uśmiercony przez przeniesienie sygnalizacji poza kanał głosowy.
Phreaking (od phone i freak) był sztuką manipulowania analogową siecią telefoniczną. Przez lata sygnały sterujące szły tym samym kanałem co rozmowa, a ton 2600 Hz sprawiał, że łącze międzymiastowe uznawało się za wolne — wtedy phreaker mógł je przejąć i dzwonić za darmo na cały świat. Narzędzia dostały kolorowe nazwy: niebieskie, czerwone i czarne skrzynki.
Kultura ta rosła razem z wczesnym hakerstwem i sceną BBS; magazyn 2600 wziął nazwę od tego tonu. Gdy w latach 80. i 90. operatorzy przenieśli sygnalizację sterującą na osobne kanały (SS7), prosty trik zniknął, a phreaking przeszedł do historii.