Bęben światłoczuły
Światłoczuły bęben w drukarce laserowej, który w ciemności trzyma ładunek, a tam, gdzie padnie światło, go traci — obraz, do którego przywiera toner.
Cała kserografia opiera się na materiale: powłoce, która w ciemności jest izolatorem, a w miejscach oświetlonych przewodzi. Bęben jest ładowany równomiernie, laser (lub listwa LED) zapisuje stronę, rozładowując miejsca, które mają być czarne, a ocalały obraz ładunkowy przyciąga toner, przenoszony następnie na papier i utrwalany ciepłem.
Oryginał Chestera Carlsona z 1938 roku używał amorficznego selenu; dzisiejsze bębny to zwykle organiczne fotoprzewodniki (OPC), dość tanie, by wbudować je w kartridż z tonerem i wymieniać razem z nim. Cykl jest zawsze ten sam — ładowanie, naświetlanie, wywoływanie, transfer, utrwalanie, czyszczenie — a bęben bierze udział w pięciu z sześciu etapów. Rysa na jego powierzchni objawia się jako powtarzająca się plama, rozmieszczona co obwód bębna.