Bęben OPC
Światłoczuły walec wewnątrz drukarki laserowej, pokryty warstwą, która zużywa się według zupełnie innego harmonogramu niż toner obok.
Bęben to aluminiowa rura z cienką warstwą organicznego fotoprzewodnika, zwykle zielonego lub niebieskiego. Powłoka jest ładowana do kilkuset woltów, laser lub matryca LED usuwa ładunek tam, gdzie ma być obraz, toner przywiera do wzoru i przenosi się na papier, a ostrze czyszczące zgarnia resztki przed następnym obrotem. Światłoczułość nie jest teoretyczna: kilka minut w świetle dziennym wystarcza, by wypalić cień, który potem pojawia się na każdej stronie.
Wczesne maszyny używały selenu lub siarczku kadmu — drogich i na tyle toksycznych, że bęben był sprawą dla technika. Organiczne fotoprzewodniki pojawiły się w latach 80. i uczyniły go tanim na tyle, by go wyrzucać. Silnik CX firmy Canon z 1984 roku, ten z pierwszej LaserJet, zamknął bęben, toner i ostrze w jednym jednorazowym wkładzie i ustalił model biznesowy całej branży. Brother i Oki zostawiły bęben i toner osobno, więc wymienia się to, co faktycznie się skończyło.