Neobank
Bank istniejący wyłącznie jako aplikacja, bez oddziałów, który często zaczynał bez formalnego bycia bankiem.
Słowo stało się branżowym żargonem około 2017 roku, ale pomysł jest starszy. Simple wystartował w USA w 2009 roku jako elegancki interfejs nad bankiem partnerskim, który miał licencję; BBVA kupiło go w 2014, a zamknęło w 2021. W Wielkiej Brytanii regulatorzy obniżyli poprzeczkę dla nowych banków w 2013 roku i w ciągu kilku lat pojawiły się Starling, Monzo i Atom. W tym samym okresie ruszył niemiecki N26. Łączył je telefon jako jedyny kanał, powiadomienie push przy każdej płatności kartą i opłaty za przewalutowanie, których tradycyjne banki nie umiały uzasadnić.
Wiele z nich zaczynało jako instytucje pieniądza elektronicznego lub na bazie banku sponsorującego, bo pełna licencja bankowa to lata starań. Dla klienta ma to znaczenie: bez niej środki nie są objęte gwarancjami depozytów. Revolut czekał na brytyjską licencję latami. Model biznesowy okazał się trudniejszy niż aplikacja. Interchange od kart debetowych w Europie, gdzie jest ograniczony, daleko nie zaprowadzi, a większość neobanków zaczęła przynosić zyski dopiero wtedy, gdy zaczęła pożyczać pieniądze jak zwykłe banki.