MUSIC-N
Zbiorcza nazwa programów MUSIC I–V Maxa Mathewsa z Bell Labs (1957–1968), wspólnego przodka niemal wszystkich języków programowania dźwięku.
MUSIC I potrafił obsłużyć dokładnie jedną falę trójkątną. Decydujący krok nastąpił w 1960 roku z MUSIC III: generatory jednostkowe (unit generators), czyli małe klocki, takie jak oscylatory, filtry i obwiednie, które użytkownicy łączyli w instrumenty. Ten sam pomysł co w syntezatorze modularnym, tyle że w kodzie i kilka lat przed pierwszymi modułami Mooga.
Programy dzieliły pracę na orkiestrę (jak brzmią instrumenty) i partyturę (które nuty grają i kiedy). MUSIC V napisano w 1968 roku w Fortranie, dzięki czemu był przenośny i rozniósł koncepcję po uniwersytetach na całym świecie. Do jego potomków należą Csound, Cmusic i, luźniej, SuperCollider oraz Pure Data. Wyrenderowanie minuty dźwięku mogło trwać godzinami, więc cierpliwość należała do wyposażenia.