Moses Schönfinkel
W 1920 roku pokazał, że logika może obejść się całkiem bez zmiennych, po czym patrzył, jak technikę nazwano na cześć człowieka, który odkrył ją na nowo siedem lat później.
7 grudnia 1920 roku Moses Schönfinkel (1889–1942) wygłosił referat w Towarzystwie Matematycznym w Getyndze, opublikowany w 1924 roku jako „Über die Bausteine der mathematischen Logik”. Teza była nieprawdopodobna: całą logikę predykatów da się wyrazić bez jednej zmiennej związanej, o ile ma się garść funkcji, których jedynym zadaniem jest przestawianie i powielanie argumentów. Trzy w zupełności wystarczą — kombinatory S, K i I — a dwa też dadzą radę, jeśli ktoś jest uparty, bo I można zbudować z pozostałych.
Ta sama praca zawiera sztuczkę przepisywania funkcji wielu argumentów jako łańcucha funkcji jednego argumentu. Haskell Curry odkrył ją niezależnie w 1927 roku, rozwinął logikę kombinatoryczną w osobną dziedzinę i to jego nazwiskiem nazwano technikę. Schönfinkel wrócił do Moskwy, zniknął w chorobie i ubóstwie, a jego zachowane papiery podobno spalili sąsiedzi, którzy potrzebowali opału. Sześćdziesiąt lat później redukcja SK wróciła jako model wykonania leniwych języków funkcyjnych.