Głowica MIG
Głowica ferrytowa z cienką warstwą metalu wprost w szczelinie, dzięki której mogła zapisywać nośniki twardsze, niż pozwalał sam ferryt.
Głowica Metal-In-Gap (MIG) rozwiązała fizyczną barierę: ferryt nasyca się magnetycznie przy zbyt słabym polu, by zapisać nośniki o wysokiej koercji, takie jak taśmy z proszkiem metalicznym czy dyskietki HD. Napylenie cienkiej warstwy stopu metalu — często Sendustu — dokładnie w szczelinie zapisu podniosło strumień nasycenia tam, gdzie był potrzebny.
Głowica MIG stała się w latach 80. pomostem między dawnymi głowicami ferrytowymi a cienkowarstwowymi wytwarzanymi fotolitograficznie. Zachowywała wytrzymałość rdzenia ferrytowego, a mogła obsłużyć gęstsze nośniki, które inaczej pozostałyby niezapisywalne.