MATE

Gdy w kwietniu 2011 roku pojawiło się GNOME 3, użytkownik Arch Linuksa podpisujący się Perberos wziął źródła GNOME 2.32, przemianował wszystko, co inaczej by kolidowało, i wydał jako osobny pulpit, nazwany od yerba mate. Nautilus został Cają (Caja), gedit — Plumą (Pluma), Evince — Atrilem, Metacity — Marco, a panel — mate-panel; poza tym celem było, by nic nie rzucało się w oczy. Linux Mint przyjął go w tym samym roku jako alternatywę dla własnego Cinnamona, a Ubuntu MATE stało się oficjalnym wariantem w 2015.

Utrzymanie polega na dotrzymywaniu kroku bibliotekom bez zmiany czegokolwiek widocznego: port na GTK 3 skończono w 2017 roku bez przesunięcia ani jednego przycisku. To środowisko, którego obietnicą jest wyglądać jak rok 2005, i dotrzymuje jej od ponad dekady.