Mark Ludwig

The Little Black Book of Computer Viruses ukazała się w 1991 roku z pełnymi listingami w asemblerze kilku wirusów, wśród nich infektorów sektora rozruchowego. Kontynuacja, The Giant Black Book of Computer Viruses (1995), przeszła do technik ukrywania się i polimorfizmu. Ludwig wydawał je we własnym wydawnictwie, bo niewielu innych chciało ich dotknąć.

Jego teza brzmiała, że wirusy są formą sztucznego życia wartą badania, co szeroko rozwinął w Computer Viruses, Artificial Life and Evolution (1993). Branża antywirusowa widziała głównie poradnik dla nastolatków. Spór o pełne ujawnianie złośliwego oprogramowania — czy wolno publikować, jak ono działa? — od tamtej pory nie stał się wiele prostszy.