lwm

lwm, czyli Lightweight Window Manager, pojawił się pod koniec lat 90. jako reakcja na to, że FVWM i jemu podobne urosły do rozmiarów małych środowisk graficznych. Strona man mówi to wprost: żadnych ikon, pasków przycisków, dokowisk ani menu na pulpicie; kto tego chce, niech użyje innego menedżera. Dostajemy cienką ramkę z tytułem, małe pole w rogu zamykające okno, przesuwanie i zmianę rozmiaru myszą oraz fokus podążający za wskaźnikiem. Okna można ukrywać, a jedyne menu, na tle pulpitu, wymienia ukryte okna, by dało się je przywrócić. To nieliczne, co da się konfigurować — czcionki i kolory — ustawia się przez zasoby X.

Pokrewieństwo z 9wm dotyczy raczej nastawienia niż kodu, a lwm wylądował na tej samej debianowej półce co aewm i evilwm: menedżery okien dla ludzi, którzy wolą jeszcze jeden terminal niż panel. Sam Hughes trafił później do Google, gdzie przez wiele lat należał do głównych twórców biblioteki C i klas Javy w Androidzie, co czyni lwm jednym ze skromniejszych debiutów w branży.