LFO
Low Frequency Oscillator — oscylator zbyt wolny, by go usłyszeć, używany za to do kręcenia innymi gałkami za ciebie.
LFO zwykle pracuje poniżej 20 Hz, poniżej progu słyszalności, w kształcie sinusa, trójkąta, prostokąta lub losowym. Skieruj go na wysokość dźwięku, a dostaniesz vibrato, na głośność — tremolo, na częstotliwość graniczną filtra — rytmiczne wobble, z którego dubstep około 2010 roku zrobił cały gatunek. Zsynchronizuj go z tempem przez zegar MIDI, a modulacja podąża za utworem, zamiast się z nim rozjeżdżać.
Ten sam pomysł napędza efekty modulacyjne: phaser, chorus czy flanger to w gruncie rzeczy filtr lub opóźnienie, które LFO powoli kołysze tam i z powrotem. Gdzie ADSR kształtuje nutę raz na wciśnięcie klawisza, LFO krąży dalej, dopóki nuta trwa.