LaserDisc

Format zadebiutował w 1978 roku jako DiscoVision, cztery lata przed płytą CD, wykorzystując tę samą podstawową zasadę: laser odczytujący zagłębienia w odbijającej powierzchni. Obraz był analogowy i wyraźnie lepszy niż VHS, a dźwięk z czasem stał się cyfrowy. Jedna strona mieściła około godziny, więc filmy trzeba było przewracać.

Drogie odtwarzacze i brak nagrywania sprawiły, że na Zachodzie pozostał niszą, ale w Japonii był duży. Bezpośredni dostęp do pojedynczych klatek wykorzystywano w automatach, jak Dragon's Lair, i w interaktywnych systemach szkoleniowych — a sama technologia była bezpośrednim przodkiem CD, DVD i Blu-ray.