ISO 4217
Norma kodów walut – SEK, EUR, USD – wraz z kodem liczbowym i liczbą miejsc po przecinku.
Opublikowana po raz pierwszy w 1978 roku, jest prowadzona przez szwajcarski SIX w imieniu ISO. Każda waluta dostaje trzy litery, zwykle kod kraju i inicjał waluty (PLN to Polska plus złoty), a także trzycyfrowy kod, np. 752 dla SEK. Postać liczbowa jest używana w ISO 8583 i w chipach kart, gdzie litery są drogie. Kody zaczynające się od X nie są narodowe: XAU to złoto, XTS jest zarezerwowany do testów, a XXX oznacza brak waluty.
Pole powodujące najwięcej błędów to jednostka podstawowa. Jen japoński nie ma miejsc dziesiętnych, euro ma dwa, a dinar kuwejcki trzy. Kod zakładający, że każdą kwotę da się przechować w groszach, policzy więc japońskiemu klientowi sto razy za dużo. Lista się też zmienia: gdy Chorwacja przyjęła euro w 2023 roku, HRK wycofano.