IPP Everywhere

Printer Working Group opublikowała go w 2013 roku jako otwartą odpowiedź na AirPrint Apple'a, a przepis jest ten sam: drukarka ogłasza się w sieci, podaje swoje możliwości jako atrybuty IPP — formaty, druk dwustronny, kolor, marginesy — i przyjmuje standardowe formaty, jak PWG Raster i PDF. Klient nie potrzebuje kodu producenta, niezależnie od platformy.

CUPS oparł na nim cały model „driverless", a Mopria zrobiła to samo dla Androida. Od czasów kabla Centronics minęło trzydzieści lat, ale drukowanie w końcu stało się tym, czym USB nigdy do końca nie było: naprawdę plug and play.