Wektor inicjujący
Niesekretna wartość początkowa, dzięki której ta sama wiadomość zaszyfrowana dwa razy daje różne szyfrogramy.
Wektor inicjujący podaje się razem z kluczem i nie musi być tajny — zwykle przesyła się go jawnie przed szyfrogramem. Bez niego szyfrowanie byłoby deterministyczne i atakujący widziałby, że ta sama wiadomość została wysłana ponownie.
Wymagania zależą od trybu i właśnie tu zdarzają się błędy. CBC wymaga, by wektor był nieprzewidywalny: jeśli atakujący zgadnie następny IV, może weryfikować swoje przypuszczenia co do tekstu jawnego. CTR i GCM wymagają jedynie unikalności, ale tam jej złamanie jest katastrofą — w GCM powtórzony nonce ujawnia sam klucz uwierzytelniający. 24-bitowy IV w WEP to podręcznikowy przykład tego, co się dzieje, gdy przestrzeń wartości się wyczerpie.