Programowanie w systemie (ISP)
Wgrywanie nowego firmware'u do układu, który zostaje wlutowany na płytce, zamiast wyjmowania go i wkładania do programatora.
Dawny sposób był fizyczny: podważyć EPROM w podstawce, kasować go piętnaście minut pod lampą UV, wypalić w osobnym programatorze i wcisnąć z powrotem. Gdy flash i EEPROM znalazły się na tej samej kości co procesor, układ mógł przyjmować nowy kod przez kilka pinów na płytce. Rodzina AVR Atmela robiła to pod koniec lat 90. czterema sygnałami SPI plus resetem, a Microchip nazywa ten sam pomysł ICSP w swoich układach PIC.
Konsekwencje były większe, niż się wydaje. Płytki można było budować z elementów SMD bez podstawek, programować jako ostatni krok na linii produkcyjnej i aktualizować w terenie. Utorowało to też drogę bootloaderowi, który przejmuje to zadanie przez UART lub USB — tak Arduino radzi sobie bez osobnego programatora. Spuścizna żyje jako sześciopinowe złącze na niezliczonych płytkach, których właściciele dawno zapomnieli, do czego służy.