Szyfrowanie hybrydowe
Dane szyfruje się szybkim kluczem symetrycznym, a sam klucz systemem asymetrycznym, żaden algorytm nie musi więc źle wykonywać obu zadań.
Szyfrowanie z kluczem publicznym jest wolne i radzi sobie tylko z krótkimi wiadomościami. Symetryczne jest szybkie, ale wymaga, by obie strony już dzieliły klucz. Szyfrowanie hybrydowe łączy oba: losowy klucz sesji szyfruje się kluczem publicznym odbiorcy, a właściwe dane — kluczem sesji. Tak działa PGP, a TLS robi coś podobnego w wymianie kluczy.
Współczesna teoria opisuje to jako mechanizm enkapsulacji klucza (KEM), po którym następuje mechanizm enkapsulacji danych (DEM). Usterki zwykle tkwią w „kleju”, a nie w prymitywach. Jeśli klucz sesji nie jest powiązany z kontekstem albo zaszyfrowany klucz da się zmienić niezauważenie, pojawiają się problemy z plastycznością i dopełnieniem. Lepiej użyć sprawdzonej kombinacji, niż składać własną.